Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia

Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia jest żeńską gałęzią Zakonu Ducha Świętego, który powstał w XII wieku we Francji. Założycielem Zakonu jest bł. Gwidon z Montpelier. On to sprzedał cały majątek otrzymany od rodziców i na przedmieściu rodzinnego Montpellier około roku 1175 wybudował szpital. W 1198 roku papież Innocenty III zatwierdził zakon, a w 1204 roku powierzył mu Szpital de Saxia w Rzymie, czyniąc dom rzymski domem generalnym Zakonu. Z czasem bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego rozprzestrzenili się na inne kraje, służąc chorym, ubogim i porzuconym dzieciom w zakładanych przez siebie szpitalach. Już w XII wieku liczba szpitali zakonnych wynosiła: we Francji 32, Włoszech 38, Niemczech 6, Hiszpanii 6, Anglii 1, Austrii 2, Polsce 1 i na Sycylii 13.

Do Polski zakonnicy Ducha Świętego przybyli w 1220 roku Sprowadził ich biskup krakowski Iwo Odrowąż. Początkowo założyli szpital w Prądniku koło Krakowa. W 1244 roku biskup Jan Prandota przeniósł szpital do Krakowa. Pod koniec XIII wieku powstały duchackie szpitale w Kaliszu, Sandomierzu i Sławkowie. W szpitalach tych bracia i siostry Zakonu Ducha Świętego, nazywani w Polsce popularnie duchakami i duchaczkami, prowadzili dzieło miłosierdzia.

Udzielali pomocy biednym i opuszczonym, szukając ich także poza obrębem szpitala. Szpital krakowski mógł pomieścić 350 chorych i 120 dzieci. W szpitalu tym oddziałem żeńskim zajmowały się siostry; poza tym prowadziły dom sierot, wychowując dzieci. W obrębie zabudowań szpitalnych klasztor duchacki posiadał także szkołę. Podczas epidemii cholery w 1707 roku siostry duchaczki pielęgnowały chorych w zorganizowanym na błoniach krakowskich szpitalu.W 1741 roku prowincja polska została wyjęta spod władzy generała rzymskiego, a linia żeńska otrzymała w Polsce autonomię, przyjmując nazwę "Siostry Kanoniczki Ducha Świętego de Saxia". Siostry rozpoczęły wówczas samodzielną działalność charytatywną, służąc chorym, ubogim, wychowując dzieci.