Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego de Saxia

Rekolekcje, na które Pan skierował mnie do sióstr kanoniczek Ducha Świętego w Krakowie były dla mnie bardzo szczególnym czasem. Mogłam się przekonać, że Jezus przychodzi do człowieka niezależnie od miejsca, czasu czy poziomu zmęczenia, by czynić go umiłowanym zapewniając o opiece oraz ciągłej obecności.

Pisząc te słowa z perspektywy 15 lat życia zakonnego, wciąż na nowo zachwycam się Bożym działaniem w moim życiu.

Urodziłam się i wychowałam w małej wiosce pod Łańcutem, w rodzinie głęboko religijnej w której nie brakowało jednak różnych trudności i kłopotów.

Pochodzę z parafii Proszowice ze wsi Jakubowice. Mam troje rodzeństwa. Choć w Proszowicach był dom Sióstr, to jednak nigdy tam nie chodziłam. Pewnego jednak razu postanowiłam tam pójść i zostałam bardzo gościnne przyjęta . Bardzo podobało mi się życie sióstr, ich modlitwa i praca. Gdy powiedziałam rodzicom, że chcę wstąpić do klasztoru, trochę popłakali, ale  nie stawiali mi oporu. Natomiast ks. Proboszcz powiedział, że nie napisze opinii. Jak się później okazało, w ten sposób próbował moje powołanie.

Pierwszego września 1939r. wybuchła druga wojna światowa.Niemcy napadli na Polskę.Mama była świadoma, że nosi pod sercem dziecko. Do modlitwy św Bernarda dodała intencję, że jeśli mąż wróci, to dziecko, które nosi pod sercem ofiaruje na służbę Bogu! Mój Ojciec Wincenty Wykurz został wezwany do wojska.